នៅពេលដែលសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ ជាពិសេសឪពុកម្តាយ ត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានជំងឺមហារីក វាប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់គ្រួសារទាំងមូល។ ដំណឹងនេះអាចធ្វើឲ្យមនុស្សភាគច្រើនមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួល ដែលនាំមកនូវអារម្មណ៍ខ្លាំង និងកង្វល់ជាក់ស្តែងបន្ទាន់។ ក្នុងចំណោមភាពវឹកវរនេះ វាមានសារៈសំខាន់ជាពិសេសក្នុងការពិចារណាពីផលប៉ះពាល់ដែលអាចកើតមានលើកុមារ។
ជាទូទៅ មានការយល់ច្រឡំមួយថា កុមារតូចៗប្រហែលជាមិនយល់ពីអត្ថន័យនៃជំងឺមហារីកនោះទេ។ អ្នកខ្លះព្រួយបារម្ភថា កុមារអាចភ្ជាប់ជំងឺមហារីកជាមួយនឹងការបែកគ្នា និងការស្លាប់។ ក្មេងជំទង់ខ្លះហាក់ដូចជាមានអាកប្បកិរិយាដូចជាគ្មានអ្វីកើតឡើង ហើយជៀសវាងការពិភាក្សាអំពីជំងឺមហារីកទាំងស្រុង។ នៅពេលពិភាក្សាអំពីជំងឺមហារីកជាមួយកុមារ ការដឹងពីរបៀបដែលបញ្ហាទាំងនេះអាចត្រូវបានទំនាក់ទំនងយ៉ាងប៉ិនប្រសប់គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់។
ខណៈពេលដែលកំពុងព្យាយាមការពារកុមារពីដំណឹងអាក្រក់ដែលអាចកើតមាន គ្រួសារជាច្រើនតែងតែមើលរំលងពីតម្រូវការដែលកុមារត្រូវដោះស្រាយ និងសោកសៅចំពោះការផ្លាស់ប្តូរ និងការបាត់បង់នៅក្នុងគ្រួសារ។ យើងព្យាយាមមិនធ្វើឱ្យពួកគេព្រួយបារម្ភច្រើន ដោយខ្លាចថាពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងអារម្មណ៍ដែលកើតឡើងបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កុមារជាធម្មតាមានការយល់ដឹងខ្ពស់។ ពួកគេអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងគ្រួសារតាមរយៈអាកប្បកិរិយារបស់ឪពុកម្តាយ ទម្លាប់ដែលបានផ្លាស់ប្តូរ ឬសូម្បីតែដោយការឮការសន្ទនា។
ការលាក់បាំងការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺមហារីកអាចប៉ះពាល់ដល់ការជឿទុកចិត្តរវាងកុមារ និងឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ដែលនាំឱ្យមានការភ័យខ្លាចកាន់តែខ្លាំងឡើងពីការមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើង អារម្មណ៍ឯកោ និងភាពឯកា។ ពួកគេអាចសន្និដ្ឋានដោយអចេតនាថាពួកគេជាមនុស្សមិនសូវសំខាន់នៅក្នុងគ្រួសារ ឬថា "រឿងអាក្រក់ៗមិនត្រូវពិភាក្សានៅផ្ទះទេ"។
បើគ្មានព័ត៌មានសមស្របពីមនុស្សពេញវ័យក្នុងគ្រួសារទេ កុមារអាចស្វែងរកព័ត៌មានតាមរយៈបណ្តាញសង្គម កម្មវិធីទូរទស្សន៍ ឬ AI chatbots។ បណ្តាញបែបនេះអាចផ្តល់ព័ត៌មានដែលបែកខ្ញែក និងបំភាន់ ដែលនាំឱ្យមានការភាន់ច្រឡំ និងការថប់បារម្ភដែលមិនចាំបាច់។ ដូច្នេះ គ្រប់ទីកន្លែងដែលអាចធ្វើទៅបាន កុមារគួរតែស្តាប់ដោយផ្ទាល់ពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ឬមនុស្សពេញវ័យដែលគួរឱ្យទុកចិត្តអំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ ទោះបីជាដំបូងឡើយពួកគេអាចមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងថប់បារម្ភក៏ដោយ ជារឿយៗពួកគេស៊ូទ្រាំបានល្អជាងអ្វីដែលយើងរំពឹងទុក។
អ្នកដែលមានចំណងមិត្តភាពដ៏រឹងមាំ និងគួរឱ្យទុកចិត្តជាមួយកុមារ អាចជាអ្នកដែលនិយាយជាមួយពួកគេអំពីជំងឺមហារីក។ នេះអាចជាឪពុកម្តាយ ឬសាច់ញាតិដែលកុមារមានអារម្មណ៍ស្រួលជាមួយ និងអាចផ្តល់ការគាំទ្រចាំបាច់។
ចូររក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលសន្ទនាជាមួយពួកគេ។ មនុស្សជាច្រើនខ្លាចបង្ហាញភាពសោកសៅនៅចំពោះមុខកុមារ ដោយគិតថាវាបង្ហាញពីភាពទន់ខ្សោយ ឬនឹងប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់ពួកគេ។ វាមិនអីទេក្នុងការយំ និងបង្ហាញពីភាពសោកសៅ ដរាបណាយើងចងចាំតួនាទីរបស់យើងក្នុងការមើលថែពួកគេ និងមិនបាត់បង់ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់យើង។ តាមរបៀបនេះ យើងមិនត្រឹមតែបង្ហាញថាការមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងយំត្រូវបានអនុញ្ញាតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងក៏ជាគំរូនៃភាពស្មោះត្រង់ និងភាពធន់ផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេផងដែរ។ នេះអាចជួយលើកកម្ពស់ជំនាញស៊ូទ្រាំផ្លូវចិត្តកាន់តែប្រសើរឡើងក្នុងរយៈពេលវែង។
ក្នុងអំឡុងពេលនៃការសន្ទនា ត្រូវប្រាកដថាកុមារមានអារម្មណ៍ថាមានការគាំទ្រ និងទទួលបានព័ត៌មាន ហើយថាពួកគេមានមនុស្សដែលគួរឱ្យទុកចិត្តដើម្បីងាកទៅរក ខណៈពេលកំពុងស៊ូទ្រាំនឹងដំណឹងនៃការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺមហារីករបស់ឪពុកម្តាយ។
ប្រសិនបើឪពុកម្តាយយល់ថាវាពិបាកចិត្តពេកក្នុងការនិយាយរឿងនេះ ពួកគេអាចពិចារណាចូលរួមជាមួយអ្នកជំនាញថែទាំសុខភាព ដូចជាអ្នកសង្គមកិច្ចផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ អ្នកប្រឹក្សា អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ឬអ្នកចិត្តសាស្រ្ត ដើម្បីផ្តល់ការណែនាំ និងការគាំទ្រសម្រាប់ទាំងឪពុកម្តាយ និងកូន។
នៅពេលដែលការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺមហារីកត្រូវបានបញ្ជាក់ ការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងគ្រួសារអាចកើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ វាជាការសំខាន់ក្នុងការជូនដំណឹងដល់កុមារអំពីការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ នៅពេលដែលការព្យាបាលចាប់ផ្តើម កុមារអាចសម្គាល់ឃើញផលប៉ះពាល់ដូចជាអស់កម្លាំង ការផ្លាស់ប្តូរទម្ងន់ ការជ្រុះសក់ ឬក្អួត ដូច្នេះវាស្ទើរតែមិនអាចលាក់បាំងវាពីពួកគេបានទេ។ ឪពុកម្តាយក៏គួរតែជូនដំណឹងដល់កុមារអំពីការផ្លាស់ប្តូរណាមួយនៅក្នុងការព្យាបាល ស្ថានភាព ឬក្រោយការព្យាបាល។
ការមិនដឹងថាមានអ្វីកំពុងកើតឡើងអាចជារឿងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចសម្រាប់កុមារ ព្រោះពួកគេអាចយល់ឃើញថារោគសញ្ញាថ្មីនីមួយៗជាគ្រោះមហន្តរាយនៅទីបំផុត។ ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហានេះ កុមារគួរតែត្រូវបានជូនដំណឹងជាមុនអំពីផលប៉ះពាល់ដែលអាចកើតមាន និងរបៀបដែលជីវិតប្រចាំថ្ងៃអាចរងផលប៉ះពាល់ដោយជំងឺមហារីក។
«ចំណេះដឹងពីអ្នកជំនាញមានន័យថា ការថែទាំជំងឺមហារីកកាន់តែប្រសើរឡើង»
សរសេរដោយ៖
លោកស្រី ជេកលីន លី
គ្រូពេទ្យឯកទេសថែទាំគាំទ្រ និងបន្ធូរបន្ថយ
មជ្ឈមណ្ឌលមហារីក OncoCare
